Ponieważ przemieszczanie się żywych roślin jest główną drogą rozprzestrzeniania się A. chinensis ważne jest, aby rośliny żywicielskie były importowane wyłącznie z obszarów wolnych od szkodnika. Alternatywnie rośliny powinny być uprawiane w ściśle nadzorowanych warunkach w zarejestrowanych szkółkach. Odpowiednimi środkami ostrożności byłoby hodowanie roślin przez co najmniej dwa lata przed wysyłką w warunkach izolacji, uniemożliwiających zainfekowanie przez osobniki pochodzące z innych upraw i partii materiału roślinnego (np. w strefach wolnych od szkodnika lub w odpowiednim oddaleniu, w szczelnych izolatorach, szklarniach, itp.) i sprawdzanie ich kilka razy w roku pod kątem obecności szkodnika. Potencjalnie możliwą opcją zwalczania po stwierdzeniu obecności szkodnika wydaje się zastosowanie powierzchniowych i układowych środków owadobójczych (pyretroidy, organofosforany, neonikotynoidy), a w przypadku materiałów drewnopochodnych (tarcica, palety drewniane) zastosowanie fumigantów zawierających fosforek glinu. W literaturze opisano także kilka innych potencjalnych środków zwalczania szkodnika z użyciem środków biologicznych, takich jak nicienie, entomopatogenne grzyby i parazytoidy owadzie. Również jaja szkodnika mogą być potencjalnie porażane przez pasożytnicze błonkówki.  W ogólnym podejściu zalecono również, aby przy imporcie roślin do sadzenia (z wyjątkiem nasion) i produktów drzewnych z rodzajów: Castanea, Quercus, Betula, Populus, Salix, Fagus, Ulmus i Juglans z krajów, w których występuje A. chinensis zastosować szczególne środki w przypadku, gdy przesyłki są transportowane przez obszary, które mogą być zainfekowane. W Unii Europejskiej  A. chinensis podlega środkom nadzwyczajnym na mocy decyzji wykonawczej Komisji 2012/138/UE z dnia 1 marca 2012 r., ze zm., w odniesieniu do środków nadzwyczajnych mających zapobiec wprowadzeniu i rozprzestrzenianiu tego gatunku się w Unii Europejskiej.